۶۵۰ هتل آپارتمان، ۱۳۰هتل چهار و پنج ستاره، ۳۳اقامتگاه بوم‌گردی و بیست هزار خانه مسافر در کشور وجود دارد. اینها آمار رسمی اقامتگاه‌های کشور است که بدون احتساب سایر تاسیساتی که مسافران برای اقامت برمی‌گزینند اعلام شده‌اند. خانه مسافرهایی که به صورت رسمی و تحت نظر سازمان فعالیت نمی‌کنند، ‌مدارس، خانه معلم‌ها و اقامتگاه‌های وابسته به سازمان‌ها و نهادها، اقامتگاه‌های معمول دیگری هستند که مسافران برای اقامت شبانه در مسافرت‌های خود انتخاب می‌کنند. علاوه‌بر همه این اشکال، برپا کردن چادر در پارک‌ها، میدان‌ها و مبادی شهرها از دیگر شیوه‌های اقامتی رایج است که به‌ویژه در این سال‌ها باب شده است.
در واقع، به‌دلیل گسترش عادت سفر در خانواده‌های ایرانی که در چند سال اخیر رشد قابل‌توجهی داشته از یکسو و رکود اقتصادی، عدم توسعه و ساماندهی زیرساخت‌های اقامتی از سوی دیگر، اقامت در چادرها تبدیل به یکی از عمده‌ترین شیوه‌های سفری شده که تبعات زیادی برای فرهنگ سفر و صنعت گردشگری کشور داشته است.

تا آنجا که طبق آمارهای رسمی اعلام شده مربوط به نوروز سالی که در روزهای پایانی آن به سر می‌بریم، از میان آمار اقامت‌کنندگان نوروزی، فقط ۸ درصد در هتل‌ها و اقامتگاه و حدود ۱۴ درصد در اماکن تحت نظر دستگاه‌هاى دولتی اقامت داشته‌اند و بقیه نیز در کمپ‌های موقت اقامت کرده بودند.

معطوف به همین آمار، رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری کشور اعلام کرد: «باید براى سال‌هاى آینده کمپ‌های موقت را توسعه و تجهیز کنیم.» با این‌همه فقدان امنیت، ‌ایجاد نازیبایی‌های بصری در شهرها، عدم دسترسی به امکانات بهداشتی مناسب و نیز متضرر شدن فعالان صنعت هتلداری کشور از جمله پیامدهای رواج چادر خوابی مسافران در کشور است که شاید در وهله نخست با دایر کردن کمپ‌ها در فصل‌های اوج سفر و در مراحل بعدی، گسترش زیر‌ساخت‌های اقامتی، آزادسازی نرخ‌گذاری هتل‌ها و همچنین ترویج فرهنگ سفر بتوان با این پدیده مقابله کرد.